Topmenu

Functionaliteit van monocyten bij longtransplantatie patiënten

Onderzoeker(s)

MSc. I. Schreurs
Dr. B. Meek
Dr. E. Oudijk

Categorieën

Longziekten

Ontvangen bijdrage

€ 51.333

Zorg dat wij dit soort onderzoeken mogelijk kunnen maken!

Doneer direct!

Uw donatie komt volledig ten goede aan onderzoek binnen het St. Antonius Ziekenhuis

In Nederland werd de eerste enkelzijdige longtransplantatie uitgevoerd in 1989 en de eerste dubbelzijdige longtransplantatie in 1990, beide vonden plaats in het St. Antonius Ziekenhuis onder leiding van Prof. dr. van den Bosch. We zijn dus een echt kennis- en ervaringscentrum wat betreft longtransplantatie en willen dat graag blijven door te investeren in vernieuwend onderzoek.

Achtergrond onderzoek

Lange termijn overleving na longtransplantatie wordt nog steeds beperkt door de ontwikkeling van chronische afstoting. Ongeveer 50% van de longtransplantatie patiënten komt te overlijden in de eerste vijf jaar na transplantatie. De ontwikkeling van chronische afstoting kenmerkt zich met; ontsteking, obstructie van de luchtwegen door littekenweefsel en het aantrekken van witte bloedcellen.   Belangrijke witte bloedcellen die betrokken zijn bij ontsteking, weefsel reparatie en littekenontwikkeling zijn monocyten. Monocyten worden geproduceerd in het beenmerg en migreren via het bloed naar weefsel in het lichaam waar een ontstekingsproces gaande is. Eenmaal in weefsel ontwikkelt de monocyt zich verder tot macrofaag. De macrofaag is dus de uiteindelijke actieve cel in de long tijdens chronische afstoting.

Indien vermoed wordt dat een longtransplantatie patiënt chronische ontsteking aan het ontwikkelen is, is het (bijna) niet mogelijk materiaal uit de long te verkrijgen. We kunnen wel, door middel van een bloedafname, monocyten in het lab laten uitgroeien tot macrofagen en deze verder onderzoeken. Op deze manier hopen de volgende vragen te kunnen beantwoorden:

  • Wat voor signaalstoffen produceren monocyten/macrofagen?
  • Wat voor type macrofagen ontwikkelen zich uit deze monocyten?
  • Hoe actief zijn de macrofagen?
  • Wordt de functionaliteit en activiteit van de monocyten/macrofagen beïnvloed door medicatie van de patiënt?
  • Hebben monocyten/macrofagen een negatieve of positieve invloed op de ontwikkeling van chronische afstoting?
  • Kunnen monocyten/macrofagen mogelijk een nieuw medicatie aangrijpingspunt zijn?

Doel van het onderzoek

Onze primaire doelstelling is te bepalen of monocyten en macrofagen als biomarker kunnen fungeren voor het ontstaan van chronische afstoting. De uitkomsten van dit onderzoek leiden hopelijk tot nieuwe inzichten in het ziekteproces van chronische afstoting, verbeterde monitoring en (op langere termijn) nieuwe behandelopties.

 

In de bijlage vind u de presentatie over het betreffende onderzoek van de Vriendendagen in juni 2018. Presentatie Vriendendagen 2018

Resultaten onderzoek

Tijdens ons onderzoek naar monocyten en macrofagen hebben we gekeken naar merkers voor bepaalde functies van deze cellen;

–       Het zoeken naar afbraak materiaal & ontstekingsgebieden.

–       De mogelijkheid om gestimuleerd te worden, oftewel actief te worden.

–       Communicatie richting het verworven/specifieke immuunsysteem

–       Ontsteking te kunnen reguleren of juist activeren.

–       Weefselherstel te bevorderen

We vonden dat in transplantatie patiënten de aantallen en verhoudingen van deze types monocyten anders waren in vergelijking met een groep gezonde controles. Er was een grote & significante toename van cellen voor het zoeken naar afbraak materiaal & ontstekingsgebieden.

Bij het vergelijken van transplantatie patiënten met & zonder chronische afstoting vonden alleen een heel subtiel verschil. In patiënten met chronische afstoting zagen we een toename van merkers voor gestimuleerd worden & activatie.

Vervolgens hebben we macrofagen onderzocht door deze te kweken. Ook voor deze cellen bleek dat er duidelijke verschillen waren tussen de transplantatie patiënten en gezonde controles. We maten een significante toename van macrofagen met merkers voor het bevorderen van weefselherstel en verminderde verdediging tegen ziekteverwekkers. Verschillen tussen patiënten met en zonder afstoting werden niet gevonden.

Het lijkt erop dat in longtransplantatie patiënten monocyten snel het ontstekingsgebied kunnen vinden. Als ze hier ontwikkelen naar macrofaag zullen ze voornamelijk aanzetten tot weefselherstel maar de ontsteking niet goed kunnen reguleren. Op deze manier kan er verlittekening van de long ontstaan bij langdurige of herhaaldelijke ontsteking & infectie, oftewel chronische afstoting. Maar om deze hypothese te kunnen bewijzen is er nog veel meer onderzoek nodig.

Conclusie(s)

Voor nu kunnen we dus concluderen dat monocyten en macrofagen andere functie-merkers tot expressie brengen in transplantatie patiënten en tijdens infectie & ontsteking waarschijnlijk ook  anders functioneren. Maar als biomarker voor de ontwikkeling van chronische afstoting kunnen we ze niet gebruiken.

Ontvangen bijdrage

€ 51.333

Zorg dat wij dit soort onderzoeken mogelijk kunnen maken!

Doneer direct!

Uw donatie komt volledig ten goede aan onderzoek binnen het St. Antonius Ziekenhuis.

Anderen manieren om te doneren:

Bedrijven
Particulier

Samen maken we het verschil in de zorg.

Helpt u ook?

ik help graag mee